مطلق پنداری؛ آفتی برای سیاست

سیاست ِ ما اگرچه عین دیانتمان است، اما این بدین معنی نیست که از آفات ِ مخصوص خودش دور است، بلکه آفت‎های سیاست می‌تواند آفت ِ دین نیز شود چراکه این دو باهم عینیت دارند.
یکی از آفت‌هایی که دست به گریبان ِ سیاست ِ متدینین می‌شود دام مطلق پنداری در سیاست است. مطلق پنداری را اگر بخواهم توضیحی اجمالی بدهم، بهتر است به چند مثال متمسک شوم. شاید شما هم به مواردی برخورد کردید که شخصی تمام خوبی‌ها را در یک نفر جمع می‌کند و وقتی اشکالی به آن فرد ِ محبوبٌ له وارد می‌شود تاب شنیدن را حتی ندارد. این جمود خود را در شخصیت پردازی‌ها، مکتب سازی‌ها، گفتمان‌های متوهمانه نشان می‌دهد. البته بحث بر سر عقاید ِ حقه‌ی پذیرفته شده‌ نیست، بلکه بر سر مشی بر اساس توهم است. از نشانه‌های این مشی سیاسی اینست افراد تصور هیچ خطا و اشتباهی را در دامن ِ موضوع مورد پذیرششان حتی نمی‌توانند فرض کنند و بشدت فردگرا هستند درعوض ِ اصل‌گرا.
البته این موضوع سری دیگر هم در مطلق انگاری‌های منفی دارد. یعنی فردی یا جریانی نمود و عین منکر می‌شوند و تصور نقطه‌ی مثبت در کارنامه‌ی این شیطان‌های مجسم محال است. نشانه‎های حامیان این مطلق انگاری منفی اینست همیشه خشمگین و عصبانی و با چشمان از غضب بیرون زده با پدیده‌ای که سیاه می‌بینندش روبرو می‌شوند و فرض نقطه‌ای مثبت بر دامن مضوبٌ علیه‌ها محال است.
این رویکرد سیاسی زمانی طرفدارانی به خود می‌بیند که در دیانتمان تشویق به جدال احسن در عوض ِ جدال قبیح و برخوردهای حذفی شده‌است یا از آنطرف توصیه شده در بحث به ماقال توجه شود ونه من قال. البته نمادهایی نیز در دین وجود دارد که همیشه مذموم بوده‌اند و توصیه شده از آن‌ها پرهیز شود و یا بالعکس، بطور مثال نفس اماره همیشه مذموم بوده و یا شعائرالله همیشه توصیه به زنده نگه‌ داشتن آن‌ها شده‌است.
اگر بحث بر سر عینیت دیانت و سیاست باشد، باید گفت مطلق انگاران کمتر سیاستشان عینیتی از دیانت است و البته بحث مطلق سازی در بین متدینین کمرنگ تر است.


یک ستارهدو ستارهسه ستارهچهار ستارهپنج ستاره (امتیازی داده نشده)
Loading...

بازتاب

بازتاب URL برای این نوشته:
http://www.khanetab.ir/wp-trackback.php?p=807

ارسال دیدگاه